Εφτασε και φετος το καλοκαιρι, η ζεστη.... και μαζι με το καλοκαιρι , εφτασε και μια περιεργη δυσφορια που νιωθω...
χωρις να ξερω το γιατι...
δεν θελω τπτ. Ουτε να δουλευω αλλα ουτε και να καθομαι...ουτε να μιλαω αλλα ουτε και να ακουω.
Θελω να διαβασω κανενα βιβλιο και βαριεμαι απο την πρωτη λεξη!
Εχει κανεις να μου προτεινει τπτ????
Eurovision
Σκεφτομουν να γραψω ενα ποστ για την Eurovision αλλα με καλυψε ο Hackaday!
Οριστε το λινκ
http://hackaday-thema.blogspot.com/2009/05/no-7-sakis.html
Οριστε το λινκ
http://hackaday-thema.blogspot.com/2009/05/no-7-sakis.html
Η γενια μας και η γενια τους
Χθες το βραδυ, καθως κοιτουσα φωτογραφιες στο Facebook, και τα σχολια που γινοταν σε καθε φωτογραφια, αντιληφθηκα οτι ισως η δικια μας γενια, των σημερινων 30αρηδων να εχει πολυ μεγαλο χασμα με την γενια των σημερινων εφηβων, ενω ουσιαστικα δεν μας χωριζουν και τοσα χρονια.
Η δικη μου γενια απο οσο θυμαμαι, δεν ηθελε ποτε να μεγαλωσει, μας αρεζε να ειμαστε εφηβοι, να ειμαστε ιδεολογοι, ροκαδες, επαναστατες, καλλιτεχνες.Μας αρεζε να ειμαστε παιδια, μας αρεζε να λεμε μαλακιες και να κανουμε μαλακιες, με το δικαιολογητικο οτι ειμαστε ακομα μικροι. Ειχαμε σεβασμο να το πω, παντως διαχωριζαμε την θεση μας απο τους μεγαλυτερους που απλα δεν θελαμε να ασχολουνται μαζι μας, εμεις μαζι τους κτλ. Θεωρουσαμε πως οταν θα ειμαστα 20 θα ειμαστε πολυ μεγαλοι και στα 25, θα ημασταν γεροι , η τουλαχιστον μεσηλικες.
Η νεα γενια, οσα παιδια εχω γνωρισει, θελει απεγνωσμενα να φερεται σαν να ειναι ηδη στα 30. Θελουν να κανουν σεξ, οχι για να ερωτευτουν αλλα για να εχουν εμπειριες, να ισιωνουν τα μαλλια τους με το σιδερο απο τα 14, να βγαινουν φωτογραφιες με γκλος και λιγο ρουζ για να εχουν φωτογενεια, ανταλλασουν κοπλιμεντα που θα ακουγες σε ενα κοσμικο κυκλο σε 40αρες γυναικες που πηγαν για καφε σε ενα καπιτονε σαλονι...... θελουν να φορανε πολυ σκια, να εχουν εντονα ματια και να μην μικροδειχνουν....
και πραγματικα ολη η υποθεση φανταζει γελοια. Οι 30αρες να ντυνονται και να φερονται σαν μπεμπεκες, υιοθετωντας χτενισματα, ντυσιματα, και στυλακια για να περνανε για 20αρες και οι 20αρες και οι 17αρες να λικνιζονται πανω σε δεκαποντα, με εντονο μακιγιαζ, μπας και βρουνε γκομενο 28αρη που να εχει εμπειριες για να κανουνε σεξ και να τις κυκλοφορησει.
Και αναρωτιεμαι, γιατι να μην φαινεσαι 30? γιατι πρεπει σωνει και καλα να μικροδειχνεις, ειδικα αν δεν εισαι παντρεμενη, γιατι πιο ευαλωτες σε αυτη τη νεα ταση ειναι οι ελευθερες, οι παντρεμενες αποκτανε ας το πουμε αλλο τουπε.... βλεποντας ενα ντοκυμαντερ για τη Natalie Wood, για οσους δεν γνωριζουν μια διασημη ηθοποιο που πεθανε σε ηλικια 43 χρονων, εβλεπα ενα κοριτσι απο τα 20 του να ντυνεται σαν 40αρα θα λεγαμε εμεις τωρα και αυτο τοτε να ειναι αποδεκτο. ψαχνοντας το πραγμα περαιτερω αντιληφθηκα οτι παλιοτερα απο τα 17 και μετα ολοι λιγο πολυ εμπαιναν στην φαση της ενηλικιωσης και αυτο φαινοταν και στο στυλ τους. Τωρα οι ανηλικοι μπορουν να φαινονται ενηλικες, και οι ενηλικες να φαινονται και να φερονται ως ανηλικα.
Γιατι προσπαθουμε ολοι απεγνωσμενα να μοιαζουμε στην χρυση ηλικια των 23? ποιος μας ειπε οτι αυτο ειναι το πιο ελκυστικο για τις γυναικες? γιατι θελουμε να ειμαστε ψευτικες και δεν τολμαμε να αποτυπωσουμε το δικο μας στυλ, την δικια μας προσωπικοτητα? γιατι ολες ψοφαμε για το κοπλιμεντο? γιατι εχουμε γινει τοσο ανασφαλεις που δεν μπορουμε να χαρουμε την καθε ηλικια?
και πως θα εξελιχθει αυτη η καινουρια γενια μικρομεγαλων? τι θα διεκδικησει? πως θα ενηλικιωθει? και πως θα ενταχθει στην κοινωνια μπεμπεκας που θα εχουμε εμεις δημιουργησει στο εντωμεταξυ?
Η δικη μου γενια απο οσο θυμαμαι, δεν ηθελε ποτε να μεγαλωσει, μας αρεζε να ειμαστε εφηβοι, να ειμαστε ιδεολογοι, ροκαδες, επαναστατες, καλλιτεχνες.Μας αρεζε να ειμαστε παιδια, μας αρεζε να λεμε μαλακιες και να κανουμε μαλακιες, με το δικαιολογητικο οτι ειμαστε ακομα μικροι. Ειχαμε σεβασμο να το πω, παντως διαχωριζαμε την θεση μας απο τους μεγαλυτερους που απλα δεν θελαμε να ασχολουνται μαζι μας, εμεις μαζι τους κτλ. Θεωρουσαμε πως οταν θα ειμαστα 20 θα ειμαστε πολυ μεγαλοι και στα 25, θα ημασταν γεροι , η τουλαχιστον μεσηλικες.
Η νεα γενια, οσα παιδια εχω γνωρισει, θελει απεγνωσμενα να φερεται σαν να ειναι ηδη στα 30. Θελουν να κανουν σεξ, οχι για να ερωτευτουν αλλα για να εχουν εμπειριες, να ισιωνουν τα μαλλια τους με το σιδερο απο τα 14, να βγαινουν φωτογραφιες με γκλος και λιγο ρουζ για να εχουν φωτογενεια, ανταλλασουν κοπλιμεντα που θα ακουγες σε ενα κοσμικο κυκλο σε 40αρες γυναικες που πηγαν για καφε σε ενα καπιτονε σαλονι...... θελουν να φορανε πολυ σκια, να εχουν εντονα ματια και να μην μικροδειχνουν....
και πραγματικα ολη η υποθεση φανταζει γελοια. Οι 30αρες να ντυνονται και να φερονται σαν μπεμπεκες, υιοθετωντας χτενισματα, ντυσιματα, και στυλακια για να περνανε για 20αρες και οι 20αρες και οι 17αρες να λικνιζονται πανω σε δεκαποντα, με εντονο μακιγιαζ, μπας και βρουνε γκομενο 28αρη που να εχει εμπειριες για να κανουνε σεξ και να τις κυκλοφορησει.
Και αναρωτιεμαι, γιατι να μην φαινεσαι 30? γιατι πρεπει σωνει και καλα να μικροδειχνεις, ειδικα αν δεν εισαι παντρεμενη, γιατι πιο ευαλωτες σε αυτη τη νεα ταση ειναι οι ελευθερες, οι παντρεμενες αποκτανε ας το πουμε αλλο τουπε.... βλεποντας ενα ντοκυμαντερ για τη Natalie Wood, για οσους δεν γνωριζουν μια διασημη ηθοποιο που πεθανε σε ηλικια 43 χρονων, εβλεπα ενα κοριτσι απο τα 20 του να ντυνεται σαν 40αρα θα λεγαμε εμεις τωρα και αυτο τοτε να ειναι αποδεκτο. ψαχνοντας το πραγμα περαιτερω αντιληφθηκα οτι παλιοτερα απο τα 17 και μετα ολοι λιγο πολυ εμπαιναν στην φαση της ενηλικιωσης και αυτο φαινοταν και στο στυλ τους. Τωρα οι ανηλικοι μπορουν να φαινονται ενηλικες, και οι ενηλικες να φαινονται και να φερονται ως ανηλικα.
Γιατι προσπαθουμε ολοι απεγνωσμενα να μοιαζουμε στην χρυση ηλικια των 23? ποιος μας ειπε οτι αυτο ειναι το πιο ελκυστικο για τις γυναικες? γιατι θελουμε να ειμαστε ψευτικες και δεν τολμαμε να αποτυπωσουμε το δικο μας στυλ, την δικια μας προσωπικοτητα? γιατι ολες ψοφαμε για το κοπλιμεντο? γιατι εχουμε γινει τοσο ανασφαλεις που δεν μπορουμε να χαρουμε την καθε ηλικια?
και πως θα εξελιχθει αυτη η καινουρια γενια μικρομεγαλων? τι θα διεκδικησει? πως θα ενηλικιωθει? και πως θα ενταχθει στην κοινωνια μπεμπεκας που θα εχουμε εμεις δημιουργησει στο εντωμεταξυ?
Ευτυχια......που θα την βρουμε
Τι ειναι η ευτυχια? ποιος θα μπορουσε να ειναι ενας πετυχημενος ορισμος της λεξης αυτης ετσι ωστε οταν την λεμε, να ειμαστε σιγουροι οτι το νοημα που μεταδωσαμε , μεταφερθηκε τοσο πειστικα οπως οταν για παραδειγμα θα λεγαμε σκατα και θα ξεραμε με σιγουρια οτι τα σκατα εκλαμβανονται απο ολους με τον ιδιο τροπο, δλδ οπως αυτα που βγαινουν απο τον κωλο καθε ζωντανου πλασματος ως απορροια της χωνεψης του φαγητου....δυστυχως για την ευτυχια δεν υπαρχει τετοιος ορισμος.
γιατι ομως?
ισως γιατι η ευτυχια ειναι ενα υποκειμενικο συναισθημα και ετσι η περιοχη ειναι απο μονη της εντελως θολη.
ισως γιατι η ευτυχια δεν μπορει να προσδιοριστει ουτε στον ιδιο ανθρωπο με τα ιδια λογια σε διαφορετικες στιγμες της ζωης του.
τι ειναι τελικα η ευτυχια? ειναι το αποτελεσμα καποιων νευροδιαβιβαστων και ηλεκτρικων διεγερσεων του εγκεφαλου? σιγουρα στο βιοχημικο επιπεδο κατι τετοιο συμβαινει.
ομως το ιδιο συμβαινει και με τα ναρκωτικα. ειναι αραγε αυτο κατωτερη μορφη ευτυχιας και αν ναι γιατι?? ποιος το λεει και ποια ειναι τα επιχειρηματα που το υποστηριζουν?
ολα αυτα τα ερωτηματα μου δημιουργηθηκαν προσφατα , οταν διαβασα ενα βιβλιο που δανειστηκα απο την βιβλιοθηκη. το βιβλιο γραφτηκε απο ενα καθηγητη ψυχολογιας στο χαρβαρντ ( ναι ξερω, σουπερ ουαου) αλλα περαν των προκαταληψεων που εχω για το χαρβαρντ και τα βιβλια ψυχολογιας οφειλω να ομολογησω οτι το βιβλιο με εξεπληξε θετικα
ονομαζεται αναζητωντας την ευτυχια του Ντανιελ Γκιλμπερτ. Σας παραθετω εδω αυτο που γραφει στο οπισθοφυλλο.
Γιατί άραγε συγχωρούμε πιο εύκολα τους συντρόφους μας για μια απιστία παρά για τα άπλυτα πιάτα που αφήνουν στο νεροχύτη; Γιατί στο εστιατόριο επιμένουμε να παραγγέλνουμε διαφορετικά πιάτα απ' ό,τι η παρέα μας, αντί να ζητάμε ό,τι πραγματικά θέλουμε; Γιατί οι ασθενείς θυμούνται ως πιο ανώδυνες τις παρατεταμένες ιατρικές επεμβάσεις και όχι τις σύντομες; Γιατί όσοι πουλούν ένα σπίτι απαιτούν ποσά που με κανέναν τρόπο δεν θα πλήρωναν αν ήταν οι ίδιοι αγοραστές; Γιατί οι καταναλωτές μένουν πιο ευχαριστημένοι όταν δεν μπορούν να κάνουν επιστροφές και να πάρουν τα χρήματά τους πίσω;
Γιατί η ουρά στο σούπερ μάρκετ φαίνεται να επιβραδύνεται μόλις μπούμε και εμείς σε αυτή; Γιατί αξιολογούμε πιο θετικά τους υποψήφιους πολιτικούς όταν βγαίνουμε από το παραβάν παρά όταν μπαίνουμε; Γιατί μετανιώνουμε πολύ περισσότερο για όσα δεν έχουμε κάνει παρά για όσα έχουμε κάνει;
Σε αυτό το πνευματώδες και ταυτόχρονα προσιτό βιβλίο, ο ψυχολόγος Daniel Gilbert, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Harvard, περιγράφει τις ατέλειες της μνήμης μας και τις πλάνες των προβλέψεών μας, πράγματα που τελικά μας οδηγούν σε λάθη όταν οραματιζόμαστε το μέλλον μας και υπολογίζουμε
την προσδοκώμενη ικανοποίηση. Παρουσιάζοντας τις πιο πρόσφατες επιστημονικές μελέτες στα πεδία της ψυχολογίας, της γνωσιακής νευροεπιστήμης, της φιλοσοφίας και της οικονομικής της συμπεριφοράς, ο Gilbert φέρνει στο φως όσα έχουν ανακαλύψει οι επιστήμονες σχετικά με τη μοναδικά ανθρώπινη ικανότητα να φανταζόμαστε το μέλλον μας και να προβλέπουμε πόσο θα
μας αρέσει τότε. Με εξαιρετική οξυδέρκεια και γλαφυρότητα, ο Gilbert μάς εξηγεί για ποιους λόγους φαίνεται να ξέρουμε τόσο λίγα πράγματα για την καρδιά και το νου του μελλοντικού εαυτού μας.
Ειναι ενα πολυ ενδιαφερον βιβλιο και σας προτεινω αν εχετε λιγο ελευθερο χρονο στην διαθεση σας, να το διαβασετε!
Η γυναικα με τα ασπρα
Την προηγουμενη εβδομαδα, περασα απο την βιβλιοθηκη για να δανειστω κανενα βιβλιο.
Βιαζομουν και δεν ειχα ιδιαιτερη διαθεση να σπαταλησω πολυ χρονο για να διαλεξω βιβλια κι ετσι στην τυχη διαλεξα ενα μυθιστορημα του γουιλκι κολλινς, η γυναικα με τα ασπρα. Το μυθιστορημα αυτο ηταν η αρχη της συγκινησιακης λογοτεχνιας και το συστηνω ανεπιφυλακτα σε οσους θα ηθελαν να διαβασουν ενα καλα δομημενο μυθιστορημα με πραγματικους χαρακτηρες, με ρεαλιστικη πλοκη, και με την αγωνια τους να κορυφωνεται μεχρι το τελος.
μου αρεσε παρα πολυ και ηταν η πρωτη φορα που δεν ενιωσα να βαριεμαι παρολο που το μυθιστορημα ειναι 700 σελιδες.
ελαφρυ αρκετα ως προς τα θεματα που διαπραγματευεται αλλα πολυ ωραια γραμμενο, ετσι ωστε δεν δινει την εντυπωση ενος επιφανειακου διαβασματος. διαβαστε το! θα το ευχαριστηθειτε.
το κειμενο στα αγγλικα σε ηλεκτρονικη μορφη μπορειτε να το βρειτε εδω.
Ιστοριες παραλληλες
τυχαινει πολλες φορες να ερχομαστε κοντα με ανθρωπους, οι οποιοι παιζουνε ενα βασικο ρολο στην ζωη μας, πχ ενας φιλος, ενας συντροφος , αλλα ερχεται η ωρα που ειτε λογω ασυμφωνιας χαρακτηρων , ειτε λογω μοιρας, ειτε λογω επιλογων ζωης, ερχεται η ωρα του αποχωρισμου.
οι ζωες γινονται παραλληλες. ενα τηλεφωνημα, ισως καποια σκορπια νεα που μαθαινεις εδω κι εκει, που και που, σε κανουνε να αντιληφθεις ποσο διαφορετικος ειναι ο δικος σου κοσμος με την δικη σου χαζοκαθημερινοτητα με τον δικο τους.
σε κανει να αντιληφθεις πως οχι μονο εισαι αποτελεσμα των επιλογων σου, αλλα οτι και οι επιλογες σου ειναι αποτελεσμα του εαυτου σου, σχηματιζεις δλδ ενα τελειο κυκλο με την υπαρξη σου ο οποιος κυκλος παρολο που μπορει να εφαπτεται ισως μερικως με καποιους αλλους, παραταυτα δεν ειναι ο ιδιος κυκλος.
δεν ειναι ουτε καν ομοκεντροι, απλα χωριζουν την ζωη σε υποσυνολα. σε υποκατηγοριες, σε υποεποχες.
το κακο δεν ειναι να μην ταυτιζονται οι κυκλοι σας, το κακο ειναι οταν εσυ μεγαλωνεις τον κυκλο σου και ο αλλος τον μικραινει , και δεν καταλαβαινει πως μικραινοντας τον κυκλο του, μικραινει και την ιδια του την υπαρξη.
Διαφορα Βιντεακια!
Εδω και καιρο χαζευω με τις ωρες διαφορα βιντεακια στο utube! Ειναι μια τρομερη πηγη πληροφοριων, εχει χιλια δυο χρησιμα πραγματα που μπορει να μαθει κανεις, και γενικως ενδιαφεροντα πραγματα για να περναει ευχαριστα η ωρα μου.
Προχτες πηρα και το DVD με την ταινια που γυρισαμε ερασιτεχνικα το καλοκαιρι και μπορω να πω οτι με εξεπληξε ευχαριστα το αποτελεσμα.
enjoy.....
