Τι ειναι η ευτυχια? ποιος θα μπορουσε να ειναι ενας πετυχημενος ορισμος της λεξης αυτης ετσι ωστε οταν την λεμε, να ειμαστε σιγουροι οτι το νοημα που μεταδωσαμε , μεταφερθηκε τοσο πειστικα οπως οταν για παραδειγμα θα λεγαμε σκατα και θα ξεραμε με σιγουρια οτι τα σκατα εκλαμβανονται απο ολους με τον ιδιο τροπο, δλδ οπως αυτα που βγαινουν απο τον κωλο καθε ζωντανου πλασματος ως απορροια της χωνεψης του φαγητου....δυστυχως για την ευτυχια δεν υπαρχει τετοιος ορισμος.
γιατι ομως?
ισως γιατι η ευτυχια ειναι ενα υποκειμενικο συναισθημα και ετσι η περιοχη ειναι απο μονη της εντελως θολη.
ισως γιατι η ευτυχια δεν μπορει να προσδιοριστει ουτε στον ιδιο ανθρωπο με τα ιδια λογια σε διαφορετικες στιγμες της ζωης του.
τι ειναι τελικα η ευτυχια? ειναι το αποτελεσμα καποιων νευροδιαβιβαστων και ηλεκτρικων διεγερσεων του εγκεφαλου? σιγουρα στο βιοχημικο επιπεδο κατι τετοιο συμβαινει.
ομως το ιδιο συμβαινει και με τα ναρκωτικα. ειναι αραγε αυτο κατωτερη μορφη ευτυχιας και αν ναι γιατι?? ποιος το λεει και ποια ειναι τα επιχειρηματα που το υποστηριζουν?
ολα αυτα τα ερωτηματα μου δημιουργηθηκαν προσφατα , οταν διαβασα ενα βιβλιο που δανειστηκα απο την βιβλιοθηκη. το βιβλιο γραφτηκε απο ενα καθηγητη ψυχολογιας στο χαρβαρντ ( ναι ξερω, σουπερ ουαου) αλλα περαν των προκαταληψεων που εχω για το χαρβαρντ και τα βιβλια ψυχολογιας οφειλω να ομολογησω οτι το βιβλιο με εξεπληξε θετικα
ονομαζεται αναζητωντας την ευτυχια του Ντανιελ Γκιλμπερτ. Σας παραθετω εδω αυτο που γραφει στο οπισθοφυλλο.
Γιατί άραγε συγχωρούμε πιο εύκολα τους συντρόφους μας για μια απιστία παρά για τα άπλυτα πιάτα που αφήνουν στο νεροχύτη; Γιατί στο εστιατόριο επιμένουμε να παραγγέλνουμε διαφορετικά πιάτα απ' ό,τι η παρέα μας, αντί να ζητάμε ό,τι πραγματικά θέλουμε; Γιατί οι ασθενείς θυμούνται ως πιο ανώδυνες τις παρατεταμένες ιατρικές επεμβάσεις και όχι τις σύντομες; Γιατί όσοι πουλούν ένα σπίτι απαιτούν ποσά που με κανέναν τρόπο δεν θα πλήρωναν αν ήταν οι ίδιοι αγοραστές; Γιατί οι καταναλωτές μένουν πιο ευχαριστημένοι όταν δεν μπορούν να κάνουν επιστροφές και να πάρουν τα χρήματά τους πίσω;
Γιατί η ουρά στο σούπερ μάρκετ φαίνεται να επιβραδύνεται μόλις μπούμε και εμείς σε αυτή; Γιατί αξιολογούμε πιο θετικά τους υποψήφιους πολιτικούς όταν βγαίνουμε από το παραβάν παρά όταν μπαίνουμε; Γιατί μετανιώνουμε πολύ περισσότερο για όσα δεν έχουμε κάνει παρά για όσα έχουμε κάνει;
Σε αυτό το πνευματώδες και ταυτόχρονα προσιτό βιβλίο, ο ψυχολόγος Daniel Gilbert, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Harvard, περιγράφει τις ατέλειες της μνήμης μας και τις πλάνες των προβλέψεών μας, πράγματα που τελικά μας οδηγούν σε λάθη όταν οραματιζόμαστε το μέλλον μας και υπολογίζουμε
την προσδοκώμενη ικανοποίηση. Παρουσιάζοντας τις πιο πρόσφατες επιστημονικές μελέτες στα πεδία της ψυχολογίας, της γνωσιακής νευροεπιστήμης, της φιλοσοφίας και της οικονομικής της συμπεριφοράς, ο Gilbert φέρνει στο φως όσα έχουν ανακαλύψει οι επιστήμονες σχετικά με τη μοναδικά ανθρώπινη ικανότητα να φανταζόμαστε το μέλλον μας και να προβλέπουμε πόσο θα
μας αρέσει τότε. Με εξαιρετική οξυδέρκεια και γλαφυρότητα, ο Gilbert μάς εξηγεί για ποιους λόγους φαίνεται να ξέρουμε τόσο λίγα πράγματα για την καρδιά και το νου του μελλοντικού εαυτού μας.
Ειναι ενα πολυ ενδιαφερον βιβλιο και σας προτεινω αν εχετε λιγο ελευθερο χρονο στην διαθεση σας, να το διαβασετε!
